"จงตามข้ามา ตามข้ามาสิ ริโก้เจ้าคือทายาทแห่งข้า ทายาทแห่งโลเมร่า"

หนุ่มน้อยสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกนั่งบนเตียงนอน สายตากวาดมองไปทั่วห้องอย่างตื่นตระหนก ฝันเรื่องเดิม เสียงเดิมที่ก้องในหัว ทำให้เขารู้สึกกลัวมากขึ้น มากขึ้นทุกครั้ง

ริโก้ ค่อยๆหย่อนข้าทั้งสองข้างลงจากเตียง แสงตะวันจากขอบฟ้าเริ่มปรากฎขึ้น ชายหนุ่มทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง

เขาฝันถึงเสียงนี้มาตั้งแต่ครั้งยังเด็ก และค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งถึงตอนนี้ตอนที่เขาอายุย่างเข้าสิบเจ็ดปีในวันนี้ หากแต่ยังคงสงสัยและค้างคาในเรื่องหนึ่ง นั่นคือ ทุกครั้งที่ฝัน เขาจะได้ยินเพียงแค่เสียง แต่ไม่เคยเห็นภาพ หรือรูปร่างเจ้าของเสียงเลยสักครั้ง

"วันนี้ตื่นเช้าจังนะลูก" ฟลอร่าผู้เป็นแม่เอ่ยทัก เมื่อเห็นลูกชายของเธอเดินลงมาจากห้องนอนชั้นบน

"เช้านี้มีอะะไรกินบ้างครับแม่" ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมยิ้มให้มารดา

"ขนมปังปิ้ง กับไข่ดาว แล้วก็ไส้กรอก" ผู้เป็นแม่ตอบยิ้มๆ

ชายหนุ่มนิ่วหน้า "เหมือนทุกวันเลยนะแม่

"เอาน่าริโก้ พอดีแม่รีบน่ะจ้ะ วันนี้เบลต้องไปเฝ้าคริสที่โรงพยาบาล แม่ต้องไปเฝ้าร้านแทน อาจจะกลับค่ำๆนะลูก"

"คริสเป็นอะไรหรือครับแม่"

"โรคคนแก่น่ะลูก เจ็บป่วยออดๆแอดๆ ช่วงหลังนี่เขาโรงพยาบาลบ่อย จนเบลเองเริ่มจะวิตกมากขึ้นแล้ว"

"ครับ แม่ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมกินอาหารเช้าเสร็จแล้วผมจะไปโรงเรียน ส่วนตอนเย็นแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมหาอะไรในตู้เย็นใส่ไมโครเวฟอุ่นกินเองก็ได้ครับ"

"ริโก้ แม่ขอโทษะนะ" ฟลอร่ามองลูกชาย น้ำตาค่อยๆเอ่อล้นไหล ริโก้มองแม่ด้วยความฉงน
"แม่ขอโทษที่ดูแลลูกได้ไม่เต็มที่ ทั้งๆที่แม่ก็อยากให้ลูกสุขสบายมากกว่านี้"

ริโก้มองหน้ามารดา ค่อยๆ ยื่นมือไปจับมือมารดามากุมไว้ "แม่ครับ ผมรู้สึกภูมิใจนะครับที่ถึงแม้เราจะมีกันแค่สองคน แต่ผมก็ไม่ได้ลำบากมากมายอย่างที่แม่คิด ผมอยากให้แม่รู้ว่า ผมรู้สึกซาบซึ้งและเป็นสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้แม่ ได้กอดแม่ เชื่อผมเถอะครับว่าถึงผมจะไม่มีพ่อเหมือนคนอื่น แต่ผมก็มีความสุขไม่แพ้คนอื่นเลยครับ"

ฟลอร่ามองลูกชาย "วันนี้วันเกิดของลูก วันเกิดครบสิบเจ็ดปีของลูกใช่ไหมจ้ะ"

"ครับ แม่จำได้" ลูกชายยิ้มออกมา

"แม่ไม่เคยลืม และคงถึงเวลาที่แม่ต้องให้ของสิ่งหนึ่งกับลูกแล้ว" ฟลอร่าพูดก่อนเดินลับหายไป และกลับมาไม่นานพร้อมกล่องกำมะหนี่สีน้ำเงินเข้มกล่องหนึ่ง

"ของขวัญวันเกิดหรือครับแม่ เซอร์ไพร้ส์มากเลยนะครับนี่" ริโก้พูดล้อ

"มีคนคนหนึ่งฝากไว้ให้ลูก เป็นคนสำคัญที่ลูกคาดไม่ถึง เขาสั่งไว้ว่าวันใดที่ลูกอายุครบสิบเจ็ดปีให้มอบของสิ่งนี้ให้" ฟลอร่าพูดพร้อมยืนกล่องนั้นให้แก่ลูกชาย

ริโก้ยื่นมือออกไปรับมา "พ่อฝากไว้ให้ผมหรือครับ พ่อเป็นใครครับ ทำไมแม่ถึงไม่เคยบอกผม หรือพูดถึงพ่อเลย จนมาถึงวันนี้ อยู่ๆ แม่ก็พูดถึงเขา ผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบคนนั้น"

"อย่าริโก้ อย่าไปว่าพ่อ พ่อไม่ได้ไร้ความรับผิดชอบ พ่อรักพวกเรา และอยู่กับลูกจนลูกอายุได้หนึ่งขวบ แต่..แต่พ่อจำต้องจากเราไปด้วยภาระกิจบางอย่าง" ฟลอร่าน้ำตาไหล

"อะไรครับแม่ เกิดอะไรขึ้นกับพ่อ บอกผมมาสิครับ"ริโก้คาดคั้น

"กริ๊งงงงงงงงงง" เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฟลอร่ายกมือปาดน้ำตา ก่อนเดินไปรับโทรศัพท์

"ค่ะเบล ฉันจะรีบไปค่ะ รอฉันสักครู่นะคะ" หูโทรศัพท์ถูกวางลง

ริโก้จ้องมองมารดาเหมือนจะทวงถามคำตอบที่ยังคาใจเรื่องบิดาของตน
"เอาไว้กลับมาแล้วแม่จะเล่าเรื่องทั้งหมด แต่ตอนนี้ แม่ต้องไปเฝ้าร้านให้เบล และลูกต้องไปโรงเรียนแล้ว"