ตลอดเวลาทั้งวัน ริโก้แทบไม่เป็นอันเรียน นั่งเหม่อลอย ครุ่นคิดถึงแต่เรื่องทวงถามคำตอบเรื่องบิดาจากมารดาของเขาเท่านั้น จนกระทั่งเสียงออกของคาบวิชาสุดท้ายดังขึ้น หนุ่มน้อยคว้าเป้ใส่ตำราแบกขึ้นบ้า แล้วรีบจ้ำออกจากโรงเรียนโดยเร็ว
ริโก้เดินมาตามทางหลังจากเลิกเรียน ใจคิดถึงแต่เรื่องเมื่อเช้าที่ได้คุยกับแม่ วันนี้แหละ หลังจากแม่กลับมาจากทำงาน เขาจะต้องสอบถามแม่เรื่องของพ่อผู้ให้กำเนิดให้จงได้
"ริโก้....ริโก้..." เสียงเรียกชื่อเบาๆลอยมา หนุ่มน้อยหันขวับไปตามเสียง
ว่างเปล่า...รอบๆตัวของเขาว่างเปล่า ความรู้สึกหวาดระแวงเริ่มคุกรุ่น เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เร็วขึ้น จนถึงซอยเปลี่ยวทางเข้าบ้าน
ลมเย็นวูบลอยวูบเข้ามา ริโก้กระพริบตาเมื่อสายลมปะทะใบหน้า และเมื่อลืมตาอีกครั้ง เบื้องหน้าเขาปรากฎเงาดำทะมึน
หนุ่มน้อยตกตะลึงกับร่างตรงหน้า ชายร่างสูงใหญ่ ผิวเข้ม ดวงตาแข็งกร้าวในชุดกรุยกรายสีดำยืนจ้องตรงมาอย่างอาฆาต
ริโก้รวบรวมความกล้า แล้วถามออกไป "มีอะไรหรือครับ อยากให้ช่วยอะไรหรือเปล่า"
"แหวนแห่งโลเมร่า เอามาให้ข้า ข้าต้องการแหวนนั้น" เสียงเข้ม แต่เยือกเย็นนั้นตอบมา
"แหวนอะไร ผมไม่มี"เขาปฏิเสธ แต่นึกขึ้นได้ถึงกล่องกำมะหยี่ที่มารดาให้มาเมื่อตอนเช้า เขามัวแต่คิดถึงเรื่องของพ่อ จนลืมที่จะนึกถึงมันไป
"จงนำมันมาให้ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า" เสียงของผู้ชายคนนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ จนริโก้รู้สึกหวั่นเกรง
"ผมไม่มีแหวนอะไรนั่นหรอก" หนุ่มน้อยยังคงยืนยันคำเดิม
"โกหก!" ชายร่างใหญ่ตวาด ก่อนเดินตรงดิ่งเข้าหาหนุ่มน้อย
"ถ้าคุณทำร้ายผม ผมจะแจ้งตำรวจ"
ชายร่างใหญ่แสยะยิ้ม "พวกมันทำอะไรข้าไม่ได้หรอก ส่งแหวนนั่นมา" ประโยคสุดท้าย เสียงของเขาก้องกังวานดังลั่น
ริโก้ค่อยๆถอยหนึ ทีละก้าว หากแต่ชายผู้นั้นก็ค่อยๆเดินหน้าเข้าหาเขาเช่นกัน
ทันใดนั้นเอง หนุ่มน้อยหันหลังวิ่ง แต่ช้ากว่าชายร่างใหญ่ มือใหญ่โตแข็งแรงกระชากร่างริโก้เหวี่ยงลงกับพื้นอย่างเร็ว
"พลั่ก" ร่างริโก้กระแทกพื้น
ชายร่างใหญ่ย่างสามขุมเข้าหา แววตาดุดันโหดเหี้ยม
"ไอ้หนู ในเมื่อแกรนหาที่ตายนัก ก็อย่าหาว่าข้าโหดร้ายเลย เมื่อร่างของเจ้าแหลกสลายข้าจะได้เป็นผู้ครองแหวนแห่งโรเมล่า และราชาแห่งโรเมล่าก็จะสูญสิ้นทายาท จงดับสูญไปเสียบัดนี้เถิด" มือใหญ่ยื่นตรงมาหมายขย้ำเข้าที่คอหนุ่มน้อยให้แหลกหัก
"ไดมอนด์ บาเรีย"กำแพงระยับเหมือนเพชรปรากฎกั้นร่างของริโก้ไว้ในฉับพลัน ทำให้ชายร่างใหญ่ไม่สามารถแตะต้องร่างของริโก้ได้
ชายร่างใหญ่หันขวับไปมองผู้ขัดขวาง หญิงสาวคนหนึ่งปรากฎกายขึ้น ผิวขาวผ่อง ผมยาวสยายสะกดสายตาชายร่างใหญ่เอาไว้
"ชาวออซรึ นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า อย่ามาแส่" ชายร่างใหญ่ตวาด
"กอร์ดอนแห่งอาดิแกน เจ้าผิดข้อตกลงนะ เจ้าจะมาทำลายล้างชีวิตของมนุษย์บนโลกนี้ไม่ได้"
"ข้าไม่สนใจ ข้าต้องการเพียงแหวนแห่งโรเมล่า และถ้าใครขัดขวางข้ามันต้องตาย" กอร์ดอนตวาด
"ข้ามีหน้าที่ปกป้องชนเผ่ามนุษย์ และในโลกมนุษย์ ข้าก็มีพลังอำนาจเหนือกว่าเจ้า ถ้าต่อกรกับข้า เจ้ารู้ใช่ไหมว่าใครจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้"
"ขอทราบนามของเจ้าสัหน่อยเถอะแม่สาวน้อย"
"เฟริเซียแห่งฟอเรนเชีย" หญิงสาวบอกยิ้มๆ
"เมื่อเจ้าตายข้าจะได้ไม่ลืมยังไงล่ะเฟริเซีย" พูดจบกอร์ดอนก็พุ่งร่างเข้าใส่หญิงสาว
เฟริเซียจ้องมองอย่างไม่สะท้าน "ในเมื่อรนหาที่ก็คงจะห้ามไม่ได้"
เมื่อกอร์ดอนพุ่งร่างเข้าหา เฟริเซียหมุนตัวหลบ หญิงสาวหันมามองริโก้แว่บหนึ่ง ก่อนหันกลับไปปะทะกับกอร์ดอนที่แม้ร่างกายจะใหญ่โต แต่ก็เคลื่อนไหวร่างกายได้รวดเร็วนัก
"อะโครเนีย ฟินิกเซีย อามันเดรา"มนต์บทหนึ่งออกจากปากหญิงสาว ปรากฎร่างของนกไฟขนาดมหึมาพุ่งเข้ามากอร์ดอน
นกไฟบินร่อนอยู่รอบตัวของกอร์ดอน เขาทำได้เพียงเหลียวมองตามร่างของนกไฟอย่างหวาดระแวง จังหวะหนึ่งที่กอร์ดอนเริ่มรู้สึกหวาดกลัว นกไฟก็ถลาเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว แล้วกลายเป็นเปลวไฟหุ้มห่อตัวเขาไว้
"อร๊ากกกกกกก" เสียงร้องอย่างเจ็บปวด "ฝากไว้ก่อนเถอะ แหวนแห่งโรเมล่าต้องเป็นของข้า" เสียงนั้นหายไปพร้อมร่างใหญ่โตพร้อมควันดำมืดกลุ่มหนึ่ง
เฟริเซียหันมามองริโก้ บัดนี้ชายหนุ่มนั่งนิ่งตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาแทบไม่เชื่อกับสิ่งที่เห็น
หญิงสาวก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของชายหนุ่ม พร้อมยื่นมือให้กับเขา
ริโก้เอื้อมมือไปจับ ก่อนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างมึนงง
"เรื่องจริงหรือนี เรื่องจริงหรือ เราฝันไปหรือเปล่า"
"ท่านไม่ได้ฝัน เรื่องทั้งหมดเป็นความจริง ตอนนี้ท่านตกอยู่ในอันตรายแล้ว และข้าเองเดินทางมายังโลกนี้เพื่อปกป้องท่าน"
"ปกป้องผม ปกป้องผมจากอะไร และจะเกิดอะไรขึ้นกับผม" ชายหนุ่มถามอย่างตื่นกลัว
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น